ಕೆಂಪುಗುಡ್ಡದ ಸಾಲುಗಳು


(ಇಲ್ಲಿನ ಕವನಗಳು ಕೆಂಪುಗುಡ್ಡದ ಬಗೆಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ರಚಿಸಿದವು.

ಒಂದಕ್ಕೊಂದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧವಿದೆಯೆಂದರೂ ಆದೀತು, ಇಲ್ಲ ಎಂದರೂ ಆದೀತು.) 


೦೧. 

ಬೆಸಲ ಬೇನೆಗೆ ಕೆಂಪುಗುಡ್ಡ 

ಬಸವಳಿದದ್ದಕ್ಕೆ ಬೇಸಿಗೆ ಬಂದಿತ್ತೆಂದು 

ರಾಗಿ ಕೊಯ್ಲನ್ನು ಚೊಕ್ಕವಾಗಿ 

ಕೊಯ್ದಿತ್ತು 

ಗುಡ್ಡದಿಂದಾರಿ ಬಂದ ಅ ನವಿಲು 

ಅಭಿದಾ ಎಂದ 

“ಹಾವನ್ನಿಡಿಯುತ್ತಲ್ಲ ಆ ನವಿಲು”  



೦೨. 

ನೆನೆಪಿದೆಯಲ್ಲ ನಿನಗೆ, 

ಆಕಾಶ ಅದೆಷ್ಟು ಮುದ್ದಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ (ನಿನ್ನಂತೆಯೆ) 

ಕೆಂಪುಮಲೆ ಮೈದಡವಿ ಮುತ್ತಿಕ್ಕಲು ಮೇಲೆದ್ದಾಗ 

ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಬಿಳಿ ಮೊಲ 

ಒಂದೇ ಒಂದು ಜಿಂಕೆ 

ಚಂಗನೆ ಹಾರಿ 

ಹುಣ್ಣಿಮೆ ಚಂದ್ರನೊಟ್ಟಿಗೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟವು 

ಈಗಲೂ ಚಂದ್ರನಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತೆ 

ಹಾಗೇ !!!


ಒಂದು ದಿನ ಮಟ ಮಟ ಮದ್ಯಾಹ್ನ 

ಕೆಂಡ ಕಾರುವ ಬಿಸಿಗೆ ಕೆಂಪುಗುಡ್ಡವೇ ಉರಿದಾಗ 

ಆ ಒಂದು ಮೊಲ ಆ ಒಂದು ಜಿಂಕೆ 

ಚಂದ್ರನಿಂದ ಚಂಗನೆ ಮರಳಿ ಬಂದು 

ಮದ್ಯದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನನಿಡಿದು ಕೇಳಿತು 

“ಅದೇನದು?” 



೦೩. 

ಮಗುವಿನ ಜಾವಳ ಆಗಿ ನಾಕು 

ಹೊತ್ತಾಗಿಲ್ಲವಲ್ಲೇ 

ಕಮ್ಮನೆ ಬಡಿದಿದೆ ಮೂಗಿಗೆ 

ಕೆಂಪುಗುಡ್ಡದಿಂದ ಸಿದ್ಧ 

ಕೋರಾನ್ನಕ್ಕೆ ಬಂದವ 

ಹೊಸಿಲ ದಾಟಬೇಡ 

ಯಾರ ಬೇನಾಮಿ ಅರ್ಜಿಯೋ ಏನೋ !!! 



೦೪. 

ಸುತ್ತದ ಗುಡ್ಡ ಕರಗಿಸಿ ಕಟ್ಟಿದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ 

ಗುಡ್ಡದ ಬೀಜ ಸಸಿಯಾಗಲಿಕ್ಕೆ 

ಕಾತರಿಸಿದೆಯೆಂಬೋ ಸನ್ನೆಯೂ 

ಇಲ್ಲದ ಮನೆಯೊಡೆಯ ಕೂತಲ್ಲಿಯೇ 

ಕಲ್ಲಾಗಿ ಕುಡ್ಡ ಬೆಳೆದಿದೆ 

ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ನಿಯಮವಿದೆ 

ಯಾವ ಗುಡ್ಡವೂ ಯಾವ ನದಿಯೂ ಯಾವ ಮಣ್ಣೂ 

ಯಾರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಿಲ್ಲ 

ಅದರ ನೆನೆಪು ಬಹು ಆಳ ವಿಸ್ತಾರ !!!  



ಕಪ್ಪು ಕಾಗೆ : ಹಲವು ಬಗೆಗಳಲ್ಲಿ


೧. 

ಅವಳು 

ನಾ ಕಪ್ಪು ಕಾಗೆ ಕಂಡೆನೆನ್ನಬೇಕೆ? 

ಕಾಗೆ ಕಪ್ಪೇ ಅಲ್ಲವೆ 

ಅಂದರೆ 

ಕಪ್ಪೆಂದರೆ ಕಡು ಕಪ್ಪು 

ಕಾಣಲೂ ಆಗದಷ್ಟು ಕಪ್ಪು 

ಕಾಗೆ 

ಕಂಡೆನೆನ್ನಬೇಕೇ 


೨. 

ಅದೆಷ್ಟು ಕತ್ತಲಿತ್ತೆಂದರೆ 

ಕಪ್ಪು ಹಕ್ಕಿ 

ತಪ್ಪ 

ಜಗತ್ತಿನದೇನೂ ಕಾಣದಷ್ಟು 

ಆಗೆಷ್ಟು ಸುಂದರಳಾಗಿದ್ದೀ ನೀ !!! 


೩. 

ಕಪ್ಪು ಹಕ್ಕಿ 

ಬಿಳಿ ಸಮುದ್ರದ ಮೇಲೆ 

ಹಾರೋವಾಗ 

ಕೆಳಗೆ ಮೀನು ಈಜುತ್ತಿತ್ತು 


೪. 

ಅದೊಂದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪ್ರಮುಖ ದಿನ 

ವೃತ್ತ ಪತ್ರಿಕೆಯ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ 

ಕಪ್ಪು ಅಕ್ಷರಗಳು 

ಕಾಗೆ ಬಾಯ್ತೆರದದ್ದೇ 

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಂದು ತೇಗಿತ್ತು 

ಬಿಳೀ ಕಾಗದ ಸುಮ್ಮನ್ನಿತ್ತು 

ಅದರ ಕಣ್ಣು ಅದೆಷ್ಟು ಕಪ್ಪಗಿತ್ತು ಗೊತ್ತ! 


೫. 

ಅನ್ನವಿಟ್ಟಾಗ 

ಕಪ್ಪುಕಾಗೆ ಅಗಳನ್ನ ಹೆಕ್ಕಿ 

“ಆಹಾ ಪಿತೃ ಪಿತಾಮಹರು”

ಎಂದದ್ದೇ 

ಎದ್ದು ಬಂದು 

ಪಟ ಪಟ ಪಟ 

ಎಂದೊಡೆಯಬೇಕೆ ? 

ಕಪ್ಪುಕಾಗೆ 


೬. 

ಕಾ ಕಾ ಕಾ ಎನ್ನುತ್ತಲೇ 

ಅದೆಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ 

ನೋಡುತ್ತಿತ್ತೆಂದರೆ 

ನಾ ಕಂಡಾಗ 

ಮೂರನೆ ಕಣ್ಣು 

ಕಂಡಿತ್ತು 


ವಾರಣಾಸಿ

 


ಇದೊಂದು ಮಹಾ ಸ್ಮಶಾನ 

ಹಗಲು ಕಾಯುವವನು ಆ ಕಾಲ ಭೈರವನು 

ರಾತ್ರಿಗೆ  ಬರುವಳಮ್ಮ 

ಆ ವರಾಹಿ ತಾಯಿಯು 

ಕತ್ತಲೆಯಲಿ ಕಾಯುವವಳು 

ಕತ್ತಲಾಗಿ ಪೊರೆಯುವವಳು 


ಕಣ್ಣದೊಂದು ವಿಶಾಲ 

ಕಾಣುವುದೆಲ್ಲಾ ಅದರ ಬಗೆಯೂ 

ಕಾಣದಿರುವುದದರ ಬಗೆಯು 

ದಂಡಪಾಣಿ ಹಿಡಿದ ದಂಡ 

ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೆ 

ದುಂಡಿರಾಜ ಕೂತನಂತೆ   

ಹೋ ಹೋ ನಗುತ್ತಾ 


ಎಲ್ಲಿ ಕಂಡರಲ್ಲಿ ಚೆಲುವು 

ಆ ಬಿಂದುವಿನಿಂದ ಬಂದ ಸೊಗವು 

ಮಾಧವನೋ ಮಾಧವಿಯೋ 

ಹರಿವುದದನು ಕೇಳು ಮತ್ತೆ 

ಆ ಹರಿಯನು ಕೇಳು ಮತ್ತೆ 


ತೈಲಿಂಗನು ಕೂತನಲ್ಲಿ 

ಎದುರಿಗಿರುವಳು  ಮಹಾ ಕಾಲಿ 

ಆ ಕಲ್ಲ ನಂದಿಯ 

ಕಾಲ ನೇವರಿಸಿದರು 

ಕೊರಳ ಮುದ್ದಿಸಿದರು 

ಹೇಗಿರುವೆಯೋ ನಂದಿ 

ಜೀವ ಕರಗುವಂತೆ 

ಕೇಳಿದರವರು 

ಲಿಂಗವಾ ಮೀರಿದ ತೈಲಿಂಗ ಸಾಮಿಯು 


ಅನ್ನವಿದೆಲ್ಲ 

ಅನ್ನವೇ ಅನ್ನವ ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ 

ಅನ್ನವೇ ಪೂರ್ಣವಿಲ್ಲಿ ಅನ್ನ ಪೂರಣಿ 

ಹೊತ್ತಿಸಮ್ಮ ಉರಿಸಮ್ಮ 

ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಮೇಲಕಿಲ್ಲಿ 

ಓ  ತ್ರಿಪುರ ಭೈರವಿ 

ಎಲ್ಲವನೂ ಕಟ್ಟಿನಿಂದ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟು 

ಬಚ್ಚಿಟ್ಟವಳು ನೀನಲ್ಲವೇ ದುರ್ಗಿಯಲ್ಲವೆ 


ಇದೊಂದು ಮಹಾ ಸ್ಮಶಾನವೆಂದೆ 

ಅದಕೆ ನೀನು ಒಡತಿಯೆಂದೆ 

ಸುಂದರಳಲ್ಲವೇ 

ಮೂರು ಪುರದ ಸುಂದರಳಲ್ಲವೇ 

ಕಾಲಿಯಲ್ಲವೇ 

ಮಹಾ ಸುಂದರ ಕಾಲಿಯಲ್ಲವೇ


ವಾರಾಹಿ : ಒಂದು ಹಾಡು

 


ಮುದ್ದು ಮುಖದವಳೇ ಕಾಡಂದಿ ಮುಖದವಳೇ 

ಪುಟಾಣಿ ಮಗುವು ನೀ 

ಕೋರೆ ಹಲ್ಲು ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣು 

ನೋಟವೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಮೇಲೆ 

ಅಪ್ಪಿ ಕೊಂಡು ಕೂಸು ನೀನು 

ಆ ಮಗುವು   ಮತ್ತೆ ನಾನು 

ತಂದೆ ರೂಪವು ನೀನೇ ಎಂದು 

ಕಂಡೆ ನಾನು ಮೇಲೆ ನಿಂದು 

ಅದುವೇ ಭಾವ ಅಲ್ಲವೇನೆ 

ತಾಯಿ ವಾರಾಹಿ 

ತಾಯಿ ವಾರಾಹಿ 


ಕೆಂಪು ಮಾಲೆ ದೊಡ್ಡ ಕಾಲು 

ನೋಡಬಲ್ಲೆನೇನೆ ಮುಖವ 

ಆ ಕಣ್ಣು ಉಗ್ರ ರೂಪ

ಇದು ಮಹಾ ಸ್ಮಶಾನವಂತೆ 

ಕತ್ತಲೆಯಲಿ  ಕಾಯುವವಳು ನೀನಂತೆ 

ಬೆಳಗಿನಲ್ಲಿ ಬರುವನಂತೆ 

ಆ ಕಾಲ ಭೈರವನು 

ಇಲ್ಲಿನ ಕೊತವಾಲನು 

ಏನು ಬೇಕು ಹೇಳೆ ತಾಯೆ 

ಬಳಲಿರುವೆ ನೀನು ತಾಯಿ 

ಈ ಹಗಲು ಮಲಗು ತಾಯೆ 

ಜೋ ಜೋ ವರಾಹಿ ತಾಯಿ 

ಜೋ ಜೋ ವರಾಹಿ ತಾಯಿ 

ಬಚ್ಚಿಡುವೆ ತಾಯೆ ನಿನನು 

ಯಾವ ಬೆಳಕು ಬೀಳದಂತೆ 

ಯಾವ ಶಬುದ ತಾಕದಂತೆ 

ಯಾರೂ ಬಾರದಂತೆ 

ಮಲಗು ತಾಯಿ 

ಜೋ ಜೋ ವರಾಹಿ 

ಜೋ ಜೋ ವರಾಹಿ


ಅನುತ್ತರ

 [ಅನುತ್ತರ : ಗುರು ಅಭಿಧ ಜೊತೆ ಅನುಭವಿಸಿದ ಅನುಭವವಿದು. ಬರೀ ಅನುಭವಗಳು. ಒಂದೊಂದೂ ಸ್ವತಂತ್ರ್ಯವಾದದ್ದು, ಸೇರಿಕೊಂಡದ್ದು, ಹಾಗೇ ಉಳಿದದ್ದು. ]

೦೧. 

ಆ ಕಲ್ಲು - ಚಪ್ಪಟೆ ಕಲ್ಲು 

ಓಡಿ ಬಂದು ಬಿದ್ದಾಗ 

ಕಣ್ಣು ತೆರೆಯಿತು 

ಕೆಂಪು ಕಣ್ಣು ತೆರೆಯಿತು 

ಬೆಳಕು ಹೊತ್ತಿತು 



೦೨. 

ಸರಿದಿಲ್ಲ ಅವಳು 

ಮೂರೂ ಎಚ್ಚರದೊಳಗೂ ಹೊರಗೂ 

ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಒಂದೊಂದು ರೂಪ 

ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ವಿಗ್ರಹ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದೆ 

ಅಲ್ಲ ಸಂಭಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ 

ಮಾತನಾಡದೆ ಹೋದಾಗ ಕೋಪವೆಂದೆನಿಸಿದ್ದೂ 

ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಕೂತವಳ ರೂಪವೊಮ್ಮೆ 

ಕಣ್ಣು ಮೇಲಕ್ಕೆ ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು 

ಆ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ 


೦೩. 

ಈ ರಾತ್ರಿ ಕೂತಿದ್ದದ್ದು 

ಯಾವುದೋ ಶವದ ಮೇಲೆ 

ನನ್ನ ಶವವೇ ಆದೀತು ಮತ್ತೆ 

ಬೆತ್ತಲೆ ಶವದ ಮೇಲೆ ಬೆತ್ತಲೆ ಯೋಗಿ 

ಮನೆ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ಮಾಶಾನ 

ಎದುರಿಗೆ ಕಾಲಿಯಿದ್ದಾಳೆ 

ಘೋರ ಕಾಲಿಯಾದರೋ 

ಕಡುಕಪ್ಪಾದರೋ 

ರಕುತ ಉಕ್ಕುವ ರುಂಡಗಳೊಡನಿದ್ದರೂ 

ರುಂಡ ಮಾಲೆಯ ರಕುತ 

ಮೈಯಲ್ಲಾ ತೋಯ್ದಿದ್ದರೂ 

ನಗುಮುಖದ ಸುಂದರಿಯವಳು 

ತ್ರಿಪುರ ಸುಂದರಿ 


೦೪. 

ಚಂಡಿ, 

ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಭಾಷೆ ನೀ

ಅದರೊಳಗಿನ ನಾಧ ನೀ 

ಅಭಿಧಾ ಶಕ್ತಿಯು ನೀ 

ನಮ್ಮಗಳ ಮಾತು 

ನಮ್ಮಗಳ ಮೌನ 

ಎರಡೂ ಭಾಷೆಯೇ 

ಜಗವೆಲ್ಲಾ ಬರೀ ಭಾಷೆ 

ಹಾಗೂ ಆ ಭಾಷೆಯೇ ನೀನು ಚಂಡಿ 


೦೫. 

ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆಯುತ್ತಿರಬೇಕು 

ಕವನಕ್ಕೆ ಬರಹಕ್ಕೆ ಬದುಕಿಗೆ 

ಬಕುತಿಗೂ ಬೇಕು ಮುಕುತಿಗೂ ಬೇಕು 

ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆಯುತ್ತಿರಬೇಕು 

ನೆನಪಲ್ಲವದು ಇರುವುದಲ್ಲಿ 

ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಕಿವಿ ಮುಚ್ಚಿ 

ನೋಡಬೇಕು ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ 

ತಾಕಬೇಕು ಕೈ ಹಿಡಿಯಬೇಕು 

ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಬಿಸಿ ತಾಗಬೇಕು 

ಆ ಆಳದಲ್ಲಿದೆಯದು ಸ್ಪಂದ 

ಸಾದಾರಣ ಸ್ಪಂದ 

ತಾಕಬೇಕು ಕೇಳಬೇಕು ನೋಡಬೇಕು 

ಅದ ಹಾಡಬೇಕು 

ಅದು ಬೇಕು ಜಗಕೆ 

ಹಾಗೆ ಕೇಳಿದ ಹಾಡು ಬೇಕು 

ಸಾದಾರಣ ಸ್ಪಂದವದು 

ಎಲ್ಲರ ಪಾಡದು 

ಎಲ್ಲರ ಹಾಡದು 


೦೬. 

ಕವನ ಮಹಾಕಾರುಣಿ 

ಅರ್ಥ ವಸ್ತು ಧ್ವನಿ ಅಲಂಕಾರ 

ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಲಾಪವಷ್ಟೆ 

ಯಾರೋ ಏನೋ ನೆನೆದದ್ದನ್ನು 

ಬಯಸಿದ್ದನ್ನು ನೊಂದದ್ದನ್ನು 

ಕೇಳುವುದು 

ಕೇಳಿ ಬರೆಯುವುದಷ್ಟೆ 

ಉಳಿದದ್ದೆಲ್ಲವೂ ಬರೀ ಪದಗಳು 


೦೭

ಭಾಗ ವಿಭಾಗದ ಭಾರವೇ 

ಜೀವವ ಹೂತಿದೆ ಆಳದಾಳಕ್ಕೆ 

ಬರೀ ಮೇಲ್ಪದರದಾಟವದು 

ಚಪ್ಪಾಳೆ ಹೊಡೆದಂತೆ ಜೋರು ಕೇಕೆಯಂತೆ

ಬೆಡಬೇಕು ಹೀಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕಟ್ಟಿದ ಗೋರಿಗಳ 


೦೮. 

ಅದಕೆ ಇಚ್ಛೆಯಾಯಿತು 

ಅದುವೇ ಇಚ್ಛೆಯಾಯಿತು 

ಆ ಇಚ್ಛೆಯೇ ಕಾಲವಾಯಿತು 

ಆ ಕಾಲವೇ ಇಚ್ಛೆಯಾಯಿತು 

ಅದುವೇ ಹಬ್ಬಿತು 

ಹಬ್ಬಿದ್ದೇ ಅದಾಯಿತು 

ಆಗುವುದೇನದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ 

ಆದದ್ದೆಲ್ಲಾ ಇರುವುದೇ ಅಲ್ಲ 

ಅದೇ ತ್ರಿಪುರ ಸುಂದರ ಕಾಲಿ 

ಏನೂ ಇಲ್ಲದ್ದು ಇರುವುದೆಲ್ಲವೂ ಆದದ್ದು 

ಅನುಭವಿಸಿದ್ದು ಅನುಭವದ್ದು 

ಅದು ಅದರದ್ದು 

ಅದೇ ಅದು 


೦೯. 

ಬಿಂದುವಿನಿಂದೆಲ್ಲಾ ಬಿಂದುಗಳು 

ಒಂದೊಂದಾಗಿ 

ದೇಶಕಾಲ ವಸ್ತು ಪದಾರ್ಥ 

ಅದುವೇ ಆಗಿ 

ಹಿಗ್ಗುವುದೂ ಅದೇ ಕುಗ್ಗುವುದೂ ಅದೇ 

ತೆರೆದಿದ್ದು ಇಲ್ಲಿ ಈ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ 


೧೦ 

ಅವಳು ಬಂದಳು 

ಬಾಲೆಯಾಗಿ ಮೊದಲು 

ಸೊಂಟದಮೇಲೆ ಕೈಯನಿಟ್ಟು 

ಪುಟ್ಟ ಲಂಗವನ್ನು ತೊಟ್ಟು 

ಜಗದ ನಗುವೆಲ್ಲಾ ತಾನೇ ಏನೋ ಎಂದು 

ಬಂದಳು ಬಾಲೆ ಬಂದಳು 


ಮುಡಿಯ ಬಿಚ್ಚಿದವಳವಳು 

ಸುಂದರಕೆ ಅತಿ ಸುಂದರಳವಳು 

ಕಡು ಕೆಂಪು ತಾವರೆ ಮೊಗ್ಗ ಹಾರದವಳು 

ಆದಳು ನೋಡ ನೋಡುವಂತೆ 

ಉರಿವ ಬೆಂಕಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ 

ಮುಡಿಯಲ್ಲ ಜಡೆಯಲ್ಲವದು 

ಉರಿವ ಬೆಂಕಿ ಕಿಡಿಗಳು ಮತ್ತೆ 

ರುಂಡ ಹಾರ ಕೆಂಪು ಮುಖವು 

ಉರಿವ ಕಡು ಕಪ್ಪು ಮುಖವು 

ಉಗ್ರ ನೇತ್ರ ಬಿಳಿಯ ಜ್ವಾಲೆ 

ಮೈ ಹತ್ತಿ ಉರಿದಿದೆ 

ಎದೆಯ ಬಡಿತ ನಿಂತಿದೆ 

ಅವಳು ಮತ್ತೆ ಬಾಲೆಯಮ್ಮ 

ಪುಟ್ಟ ಲಂಗ ತೊಟ್ಟ 

ತುಂಟ ನಗೆಯ ಪುಟ್ಟ 

ಬಾಲಳಮ್ಮ ಅವಳು ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಳಮ್ಮ